Seatmate ko si Ada mula grade four hanggang grade six. Walang kinalaman ang guhit ng palad dito. Ganun kasi ang prevailing logic sa mga teachers nung panahong yon: pag magkalapit ang height niyo, most likely ay magkatabi rin kayo sa upuan. Pero di tulad ng ilan sa aking mga naging seatmates, special si Ada.
I met Abeeh online sometime in 2005, and I can’t exactly recall how. Must have been via Friendster, through a common friend whom I also could not recall. My friend was into Kung Fu I think. But I could not remember who it was because half of my friends are into Kung Fu.
Alam ko New Year ngayon and am not supposed to be cursing and all, pero, shet naman naka dalawang bote na ako ng SMB at dalawang pinggang palabok pero ayaw pa rin akong dalawin ng aking mutya, in short, i can’t fucking write my first blog post for 2010. dang.
Ganito ang aking dilemma: home-based outsourcing ang raket ko at wala halos akong social life. Para ma-compensate ito, kailangan kong i-expand ang aking virtual community: Friendster, YM, ZeroGravity Blog. Paraan ko yun para maging semi-normal ang buhay ko, nang may makausap ako, nang may kakulitan, nang may katsismisan, nang magkaroon ng kalandian, nang may outlet ang lahat ng nagbu-boil sa aking isip.