Tinitigan kita.
Pinagmasdan ko ang iyong mga pilik,
kurbada ng ilong, biloy sa pisngi,
mga labing nangingintab sa laway.
Tinitigan kita.
Here’s a Youtube Video of an interview we made of Elmo in 2006 when he was in love with my wife’s DevCom student, 14 (plus) years older than him. Yoko na sanang mag-post ng topic on love shits and all (masakit kasi sa puso 
) eh anak ng pating, February na pala.
Sa kauna-unahang pagkakataon, na-checkmate ako ni Elmo sa chess ng maglaro kami last week. Masyado akong naka-focus sa pag-atake ko sa kanya, at nakalimutan kong bantayan ang dahan-dahang build-up ng kanyang pagsugod sa left side ng chess board. Rook-Queen combination ang pumatay sa aking King, na ginawang kahiya-hiya pa nang mag-victory dance si Elmo nang nakababa ang short at ang classic “Loser!” sign sa kanyang noo.
Uminom ng tatlong botelya ng halamang pampalaglag. Kung ayaw magdugo, umakyat sa lamesa at tumalon, maglambitin sa puno ng bayabas at magpatihulog nang paulit-ulit hanggang makaramdam ng paninigas sa tagiliran.
Having learned from our spontaneous and unplanned mountain treks in the past (when we’d climb with only Toblerons and Hersheys and Selecta’s Very Rocky Road Coffee Crumble on our backpack), this time, Elmo and I made it sure that we’re all filled and prepared before the ascent. So we drank 5000 mg of Ascorbic Acids, we had ouselves injected with cholera, malaria, tetanus, and hepa-A, B, C, D, E, F, G vaccines. We brought bawangs and holy water to ward off the evil spirits and evil elementals. We applied sunblock on 95% of our bodies. We ate imported instant seafood noodles and french pandesals for breakfast. We brought imported and expensive sardines, you know, the types of sardines that only the SEOs of Fortune 5 could afford…
Kababata at kaibigan ko si Alvin. Magkatabi ang bakuran namin sa aming hometown na Puncan (o Vector Zero sa mapa ng mga Romulans). Malapit ang aming mga pamilya, kasi naman, ang mama niya at si nanay ay mag-bestfriend na noong dalaga pa sila. Palagi nga kaming may sleep-in sa kanila nung bata pa ako pag nagkayayaan sila nanay na magluto ng kakanin, o simpleng magkakuwentuhan lang. Pag lumuluwas rin kami ng Maynila noon, parati kaming tumutuloy sa kanila sa Tayuman. Nung namatay si nanay, naputol yung mga bonding activities ng aming mga pamilya.
Nagsisimula ang lahat
sa unang tingin.
Pwedeng napalinga siya
nang hindi sinasadya habang
naka-fall in line sa labas ng kanilang
classroom. At ikaw na natudla
at natulala ay magbababa ng tingin
sa iyong leather shoes, habang
sa musmos mong loob ay umaakyat
itong hindi maipaliwanag na
kaba, saya, pagkataranta.
Tutuliin ngayong April si Elmo. No big deal naman, mukhang hindi naman kabado yung bata although ang isang request lang niya, ay wag daw sa “Tuliang Bayan” kasi ayaw niyang makita nang maraming tao ang kanyang titi.
Kaya ang sabi ni Elmo, sa isang private clinic na lang. Na oks lang naman sa akin kaya panay ang message ko ngayon sa mga ka-batch kung saan nila pinatuli ang anak nila.
Lahat tayo ay takot sa karayom. Takot sa injection. Takot matusok. Sa tanang buhay ko, dalawa ang pinaka-kinakatakutan ko: ang magpabunot ng ipin, at magpatuli. Masakit kasi ang injection. Takot ako sa injection. Anu’t-anuman, kinailangan kong i-overcome yun. Kaya tinuli ako, at dalawang beses na akong binunutan ng ipin.
The Divine Irony. It was Good Friday, and in the Catholic Church's calendar, Christ was scheduled to be crucified that very afternoon. Far from posing nude in front of my camera at a remote and isolated river to express my oneness with Mother Earth, my original plan was to photograph and reflect upon the annual [...]
